Ποίημα

Δεν ξέρω αν θα ήταν ανώδυνο

Δύο χέρια απλώνονται το ένα προς το άλλο πάνω από ήρεμα, γαλαζοπράσινα νερά.

Δεν ξέρω αν θα ήταν ανώδυνο
αν δεν σε αγαπούσα.
Αν όλο αυτό είχε λήξει
εκείνο το μεσημέρι.
Αν είχε λήξει πριν καν ζήσει.
Δεν ξέρω πώς θα ήταν
αν δεν προχωρούσα μπροστά
αγωνιωδώς
καταϊδρωμένη
να φτάσω το συναίσθημά σου.
Δεν ξέρω πώς θα ήταν.
Εικασίες οι όποιες σκέψεις.
Μου έρχεται μια συγνώμη στην καρδιά
σαν καρφί που στάζει λόγια μελιστάλαχτα
πάνω στα δυο σου μάτια.
Συγνώμη που τελικά σ' αγάπησα.
Ανέλπιστα
με ελπίδες.
Συγνώμη που θέλησα κι εγώ
το χέρι σου ν' αγγίξω
και να χαθούμε σε θάλασσες
ανώδυνες κι ερωτικές.
Μα υπάρχει άραγε αγάπη
δίχως πόνο και καημό;
Για άλλη μια φορά
συγνώμη σου ζητώ.
Συγνώμη
που τελικά
σ' αγάπησα κι εγώ.

Ελένη Ισπόγλου

Το κανάλι μου στο Viber

Για να μη χάνεις τα νέα μου.

Δωρεάν εγγραφή