Τι προδοσία κι αυτές οι λέξεις πια!

Τι προδοσία κι αυτές οι λέξεις πια!
Γράφω κοντά
και φεύγεις πέρα, μακριά.
Γράφω χαρά
και μία θλίψη μου ματώνει την καρδιά.
Γράφω γέλιο
τα μάτια μου δακρύζουν γοερά.
Γράφω μαζί
κι όλα γίνονται θολά.
Λέω να γράψω ήλιος
μια καταιγίδα ξάφνου ξεκινά,
μία θύελλα
αέρας
μια ζάλη,
ριγεί το σώμα
σε αυτήν την παγωνιά.
Για να δω...
Θα γράψω αγκαλιά
κι απόψε όμως
μόνα τους θα 'ναι πάλι
τα στήθη στη νυχτιά.
Παλεύω πάλι με τις λέξεις.
Θα γράψω ελπίδα.
Αυτή η λέξη φαίνεται πως μ' αγαπά.
Φέρνει τα πάντα εδώ
και σε κρατώ ξανά σφιχτά
και φέρνει κι άλλες, τόσες πολλές
να μας κρατάνε συντροφιά.
Και γράφω, γράφω ακατάπαυστα.
Αγάπη, έρωτας, σκέψη, νοιάζομαι
θα είμαι εδώ.
Και γράφω, γράφω ακατάπαυστα,
με μια καρδιά που έμαθε να αντέχει,
γιατί η αγάπη ξέρει να ελπίζει,
ξέρει και βρίσκει κι άλλους τρόπους
τα χέρια να κρατά ζεστά,
για μια φορά
παντοτινά.