Μεγάλες οι νύχτες πια

Μεγάλες οι νύχτες πια.
Μα είναι αυτή η ώρα, τώρα,
που όλα ξαποσταίνουν,
σκέψεις, πόνος, δάκρυ, ο καημός.
Έντεκα ακριβώς κάθε βράδυ.
Σε φέρνω κοντά μου.
Ατόφιο, όπως σε ξέρω.
Γαλήνιο, ερωτικό.
Και γίνεσαι η ποίησή μου,
οι λέξεις μου
ο χτύπος στην καρδιά μου
ο λόγος που υπάρχω
ο ουρανός.
Έντεκα ακριβώς.
Κάθε βράδυ, ίδια ώρα,
Τα χέρια σου αγγίζω απαλά
παραδομένη στη στιγμή
υμνώ εσένα, εμένα
τον έρωτα
το Φως
ξανά ξανά ξανά.
Αργεί να ξημερώσει πάλι
κι η καρδιά μου σφυροκοπάει Θεέ μου
και βροντά.
Πού 'να σαι; Πώς να 'σαι;
Μία αγκαλιά ουρλιάζει πάλι απόψε
σαν βρέφος που πονά
ελπίζει
προσδοκά.
Έντεκα και κάτι.
Ξεχνάω όλες τις λέξεις που έχω μάθει.
Μόνο το όνομά σου σιγομουρμουρώ.
Θεέ μου!
Τόσες μουσικές έχω ακούσει πια,
καμία δεν έχει τη φωνή σου,
καμία δεν έχει τον ρυθμό σου
καμία το δικό σου
ονειρεμένο "σ' αγαπώ"