Όσο ζω

Τι προδοσία κι αυτές οι λέξεις πια!
Γράφω κοντά
και φεύγεις πέρα, μακριά.
Γράφω χαρά
και μία θλίψη μου ματώνει την καρδιά.
Γράφω γέλιο
τα μάτια μου δακρύζουν γοερά.
Γράφω μαζί
κι όλα γίνονται θολά.
Λέω να γράψω ήλιος
μια καταιγίδα ξάφνου ξεκινά,
μία θύελλα
αέρας
μια ζάλη,
ριγεί το σώμα
σε αυτήν την παγωνιά.
Για να δω...
Θα γράψω αγκαλιά
κι απόψε όμως
μόνα τους θα 'ναι πάλι
τα στήθη στη νυχτιά.
Παλεύω πάλι με τις λέξεις.
Θα γράψω ελπίδα.
Αυτή η λέξη φαίνεται πως μ' αγαπά.
Φέρνει τα πάντα εδώ
και σε κρατώ ξανά σφιχτά
και φέρνει κι άλλες, τόσες πολλές
να μας κρατάνε συντροφιά.
Και γράφω, γράφω ακατάπαυστα.
Αγάπη, έρωτας, σκέψη, νοιάζομαι
θα είμαι εδώ.
Και γράφω, γράφω ακατάπαυστα,
με μια καρδιά που έμαθε να αντέχει,
γιατί η αγάπη ξέρει να ελπίζει,
ξέρει και βρίσκει κι άλλους τρόπους
τα χέρια να κρατά ζεστά,
για μια φορά
παντοτινά.

Μέσα στη δραματικότητα
που ίσως να προκαλείται από μία δυνατή αγάπη,
ομολογώ
πως η βελούδινη φωνή σου
στάθηκε σαν λαμπρό στολίδι
απάνω στην καρδιά μου.
Πώς να σε αρνηθώ Θεέ μου;
Πώς να αρνηθώ πως για σένα
μαζεύω μία μία τις αναπνοές μου
και στις χαρίζω κάθε μέρα
πριν σε ονειρευτώ;
Σε παρακαλώ, απόψε,
και κάθε βράδυ
να μου υποσχεθείς αυτό.
Μην αμφισβητήσεις ποτέ
τη μεγαλειώδη αγάπη μου.
Η καρδιά μου δεν αγαπά συχνά.
Μα αν αγαπήσει μία φορά
αγαπά για πάντα.
Στην έχω χαρίσει ήδη.
Με τη φωνή του φεγγαριού
σου ψιθυρίζω
"Σε αγαπάω μοναδικά"
με μία αγάπη που λίγοι
μπορούν να νιώσουν
κι ακόμη πιο λίγοι
μπορούν να καταλάβουν.

Μεγάλες οι νύχτες πια.
Μα είναι αυτή η ώρα, τώρα,
που όλα ξαποσταίνουν,
σκέψεις, πόνος, δάκρυ, ο καημός.
Έντεκα ακριβώς κάθε βράδυ.
Σε φέρνω κοντά μου.
Ατόφιο, όπως σε ξέρω.
Γαλήνιο, ερωτικό.
Και γίνεσαι η ποίησή μου,
οι λέξεις μου
ο χτύπος στην καρδιά μου
ο λόγος που υπάρχω
ο ουρανός.
Έντεκα ακριβώς.
Κάθε βράδυ, ίδια ώρα,
Τα χέρια σου αγγίζω απαλά
παραδομένη στη στιγμή
υμνώ εσένα, εμένα
τον έρωτα
το Φως
ξανά ξανά ξανά.
Αργεί να ξημερώσει πάλι
κι η καρδιά μου σφυροκοπάει Θεέ μου
και βροντά.
Πού 'να σαι; Πώς να 'σαι;
Μία αγκαλιά ουρλιάζει πάλι απόψε
σαν βρέφος που πονά
ελπίζει
προσδοκά.
Έντεκα και κάτι.
Ξεχνάω όλες τις λέξεις που έχω μάθει.
Μόνο το όνομά σου σιγομουρμουρώ.
Θεέ μου!
Τόσες μουσικές έχω ακούσει πια,
καμία δεν έχει τη φωνή σου,
καμία δεν έχει τον ρυθμό σου
καμία το δικό σου
ονειρεμένο "σ' αγαπώ"

Όσο ζω
- ηθελημένα -
μπορώ να σε ονειρεύομαι,
να σε σκέφτομαι,
να σε ποθώ
- με όποιον τρόπο επιθυμώ -
να σε λατρεύω μέχρι να σε ξαναδώ,
ώστε να κάνω πάλι την αύρα σου,
της μέρας μου το απόλυτο ιδανικό.
Θεέ μου!
Πόσο μου αρέσει να ονειροπολώ,
να ξεφεύγω από τη μετριότητα της ζωής,
να αναρωτιέμαι...
"Άραγε από τα χείλη σου, πότε εγώ θα φιληθώ;"
Κι έτσι να φωνάζουν οι αισθήσεις μου
με την αμίλητη γλώσσα ενός ακριβοπόθητου
"Αγάπη μου!
Πεθαίνω από κοντά, τα μάτια σου να ξαναδώ"

Τώρα που το σκέφτομαι,
απόψε θα ήταν μια ιδανική στιγμή
να φιλοξενήσω στα χείλη μου
ένα ζεστό φιλί σου.
Τώρα που το σκέφτομαι ξανά
και στο όνειρό σου αν με φιλήσεις
πάλι ευτυχισμένη θα 'μαι.
Θα έχω απλωμένο στο κορμί μου,
ψιθύρους απ' τα άγια αγγίγματά σου
Αυτά,
που μόνο οι Άγγελοι ξέρουν να δίνουν
στις ψυχές που αγαπούν.
Θα έγραφα κι άλλα,
μα μου άρεσε τόσο πολύ
αυτή η τελευταία στροφή,
που με την αίσθησή σου πάνω μου
λέω ν' αποκοιμήσω
τούτες εδώ τις λέξεις

Το ένα σου το έχω πει.
Το άλλο σου το έχω πει.
Συγνώμη για αυτό δεν σου έχω πει.
Συγνώμη που σε αγάπησα
κι εγώ
αβάσταχτα πολύ.
Συγνώμη αν η αγάπη γίνεται βάρος
αν γίνεται κάποιες φορές
της ψυχής μας μία αόρατη φυλακή.
Συγνώμη που τότε δεν σε αγκάλιασα
συγνώμη που κι απόψε σ' ονειρεύομαι
πως ως τα ξημερώματα
θα είμαστε μαζί.
Συγνώμη που όταν δάκρυσα
δεν σ' το ΄πα.
Φοβήθηκα μην σε πονέσω
και ξέρω πως σε τούτη την αγάπη
ήδη πόνεσες πολύ.
Στα χείλη σου αφήνω τώρα μία συγνώμη
όμως να ξέρεις
και αύριο εμείς οι δυο
αλλόκοτα και κάπως μαγεμένοι
παράφορα γλυκά
- που μόνο οι ερωτευμένοι ξέρουν-
πάλι θα είμαστε μαζί.

Κι όταν ανταμωθούμε
και θα έχουμε πει πολλά,
τόσα,
που δεν θα έχουμε άλλα πια να πούμε,
τότε πλησίασέ με
αγκάλιασέ με όσο σφιχτά μπορείς,
τα μάτια κλείσε μου απαλά
κι έλα να φιληθούμε.
Από τις χθεσινοβραδινές μου σημειώσεις
γραμμένο περίτεχνα στο σώμα του Έρωτά μας.

Κι οι μέρες θα περνούν.
Αδίστακτες,
κρυφά με έρωτα γεμάτες.
Νύχτες
σκέψεις
τόσες θύμησες.
Δάκρυα.
Το πιο μεγάλο σ' αγαπώ.
Κι οι νύχτες θα περνούν...
Κι ίσως μετά από χρόνια
το μόνο που θα θυμόμαστε
θα 'ναι εκείνο το φιλί
που δεν ανταλλάξαμε ποτέ.
Σε αγαπώ.

Η αγάπη και τα παράγωγά της.
Επιμένω.
Υπομένω.
Περιμένω.
Αναμένω.
Σε προσμένω.
Σ' αγαπώ.

Αν σε αγαπά
θα το καταλάβεις.
Θα το κατάλαβεις
από το άγγιγμα που θα αφήνει η ματιά του
επάνω στα μαλλιά σου.
Έλα
και με τα μάτια σου μια μέρα
έλα
και χάιδεψε με!

Τι ειρωνεία της ζωής ακόμα να αγαπιούνται.
Και τι ειρωνεία ακόμα να είναι χώρια.
Τι ειρωνεία, η δύναμη της λέξης, τόλμη.
Τι ειρωνεία η δύναμη μιας κοινότυπης ζωής.
Στην αρχή, τη μέση, στο τέλος μιας αγάπης κι αν βρεθείς, never stop dreaming

Σε ερωτεύτηκα
ούτε γιατί μου χαμογέλασες
ούτε γιατί μου μίλησες γλυκά
ούτε για τα όμορφά σου μάτια.
Σε ερωτεύτηκα
γιατί έμενες σε τούτη την αγάπη
με δάκρυα στα μάτια,
γιατί ξενύχτησες στο όνειρο
γιατί μου κράτησες το χέρι νοερά,
τα χείλη μου με χίλιες λέξεις άγγιξες
και πόνεσες πολύ
μόνος
μες στο βαθύ σκοτάδι.
Μα πάνω απ' όλα
σε ερωτεύτηκα
γιατί πρόσεξα
στο δρόμο που βαδίζαμε μαζί
πως μου 'σπερνες λουλούδια.
Τόσο για μένα νοιάζεσαι
που μου ανθοστόλιζες αγνά
το τώρα
το αύριο
το μετά
μονάχα με αγάπη.
Λόγια της εποχής αυτής

Αυτό που σε φοβίζει
αγκάλιασέ το
αγάπησέ το
φίλα το
και μάγεψέ το.
Αυτό που σε φοβίζει
μεταμόρφωσέ το
για να αγαπήσεις
και να αγαπηθείς,
για να ονειρευτείς
για να αντέξεις
να δακρύσεις
να πεις ευχαριστώ
σε αγαπώ
σε νιώθω
μου λείπεις
σε ποθώ
δίχως φόβους πια
με μια καρδιά γεμάτη
δίχως ενδοιασμούς
με όνειρα ζεστά
ΥΓ σε σένα που φοβόμουν, και που λατρεύω όσο δεν μπορεί κανείς να φανταστεί.

Ένα ρήμα για σήμερα μόνο.
"Αναπολώ".
Αυτό.
Γιατί δεν βρίσκω άλλη λέξη
που να σε έχει μέσα της
πιο πολύ
ετούτη τη στιγμή.
ΥΓ Αφιερωμένο στα λίγα λεπτά μαζί σου που χάζευα τα μάτια σου, το χρώμα τους να κλέβω στις θύμησες της νύχτας.

Και μου 'πες τότε:
"Πονάει ψυχή μου.
Όχι γιατί δεν με αγαπάς.
Αντιθέτως.
Πονάει,
γιατί μου λες πως μ' αγαπάς"
Και 'γω σου λέω τώρα:
"Πονάει μάτια μου.
Όχι γιατί δεν με αγαπάς.
Αντιθέτως.
Πονάει,
γιατί μου λες πως μ' αγαπάς"
Υπάρχει ζωή δίχως αγάπη;
Κι αγάπη δίχως πόνο;
Πόνος δίχως χαρά;
Χαρά χωρίς τα μάτια σου
τις σκέψεις σου
τα όνειρα
τα λόγια τα γλυκά;
Αυτό δεν είναι ποίηση Είναι λόγια αγάπης.

Κάπου ανάμεσά μας
πάντα θα βρίσκεται
ένα σ' αγαπώ,
ένα σε θέλω κι ένα ποθώ,
ένα για σένα αξίζει να πονώ,
ένα δάκρυ γλυκό,
σε σκέφτομαι με έναν καημό...
Θεέ μου, πότε θα σε δω;
Κάπου ανάμεσά μας
πάντα θα βρίσκεται
ένα του έρωτα γλυκό πιοτό,
ένα μου λείπεις
ένα μ' αρέσει να γελάω μαζί σου
να κλαίω
να μιλώ
κι ένα τεράστιο
Θεέ μου! Πότε θα σε συναντήσω;
Θεέ μου! Ανυπομονώ!
Υπομένω
Επιμένω
Αγαπώ
Κάθε εποχή έχει την ομορφιά της. Το φθινόπωρο όμως δεν το αλλάζω.
ΥΓ Τέσσερις εποχές μαζί

Ήρθες κι έγινα ένα
με αυτό που μου όριζε
η ζωή να είμαι.
Ερωτευμένη μαζί σου
με εύπλαστους χτύπους
στην καρδιά,
που τραντάζουν τα γόνατα,
που εισχωρούν με μία σου λέξη
από τους πόρους μου,
μέχρι τα κόκαλα βαθιά.
Εσύ,
ο έρωτας,
μια στιγμή,
ένα κομμάτι που έλειπε,
που το 'φερες
και γέμισε η ψυχή.
Εσύ,
ο έρωτας στο σώμα,
στο μυαλό,
σε αυτό που
λέγεται ζωή.
Εγώ,
για σένα
γίνομαι έρωτας,
αγάπη
φως
ελπίδα
όνειρο
για μία ολόκληρη ζωή.

Κι αν κάποτε
όλα τα υπάρχοντά μου χάσω
το όνειρο που έχω μέσα μου
κανείς
ποτέ
δεν θα το κλέψει.
Κι αυτό
είναι η δύναμή μου

Πόσο μ' αρέσει
να σ' ονειρεύομαι
και ν' ατενίζω
του Έρωτα το Φως.
Και με τα μάτια στην καρδιά
της αγάπης μου
τα όνειρα να βλέπω.
Και να 'ρχομαι κοντά σου
στις μύτες των ποδιών μου
-απαλά-
και να σου δίνω από τα χείλη μου
ένα κομμάτι που ίσως να λείπει
μέσα απ' την ψυχή σου.
Κι όσο περνάει ο καιρός
αναρωτιέμαι
ποια δύναμη άραγε μάς ένωσε.
Ή μήπως γίναμε εμείς
η δύναμη
που 'βγαλε κάτω απ' τα στήθη μας
μία κρυφή αγάπη
που ήταν εκεί για χρόνια
βυθισμένη;
Πριν βάλω την τελεία
μην το ξεχάσω
κι ετούτο να σου πω.
Νιώθω ελεύθερη ξανά
που μ' έμαθες πρωτόγνωρα
να σ' αγαπώ
και να μαθαίνω όλες
τις μέχρι χθες
άγνωστες λέξεις της ψυχής μου

Ένα λεπτό μαζί σου.
Αυτό το ένα λεπτό
δε θα σου μιλώ
απλά θα σε κοιτώ
ασάλευτοι κι εδώ
μπροστά σε αυτό
που σχίζει τις ανάσες μας
μπροστά σε αυτό
που έστω για λίγο θα μας σμίξει.
Ας είναι μονάχα αυτό το ένα λεπτό
κι ας φύγουν όλα τα άλλα
μνήμες
μορφές
και σκέψεις.
Σε αυτό το ένα μας λεπτό
μονάχα με τα χείλη θα σου πω
πως το στήθος μου στο στέρνο σου
διψά τον Έρωτά σου
ένα άγριο μεσημέρι καλοκαιριού
πλεγμένο στα μαλλιά σου.
Σε αυτό το ένα μας λεπτό
θα σιωπώ
να νιώθω το αδηφάγο στόμα σου
στα χείλη
στο λαιμό μου.
Ένα λεπτό μονάχα.
Αυγούστου;
Χειμώνα;
Δε με νοιάζει
Ας είναι ένα μόνο.

Η δύναμη του μυαλού

Αυτό που ψάχνεις,
το γαλήνιο του έρωτα
το βάθος της αγάπης,
το άγγιγμα,
τη συνάντηση,
το γέλιο και το χάδι,
δεν θα σ' τα φέρω εγώ.
Θα σου τα φέρει η σκέψη σου
και οι αισθήσεις σου
για μένα.
Θα σου τα φέρει το όνειρο
η ελπίδα,
μονάχα αν εμπιστευτείς
κι ερωτευτείς
το αύριο
μονάχα αν,
χαμογελάσεις στη ζωή
και αγκαλιάσεις με υπομονή
με μια μόνο σκέψη σου
όλα τ' απωθημένα.

Ήθελα να σου πω
- έτσι απλά για να το γνωρίζεις -
πως χθες βράδυ
δεν σε είδα στο όνειρό μου.
Μα ξέρεις κάτι
δεν πειράζει.
Μου φτάνει που σε όνειρα
με βλέφαρα ανοιχτά,
σε αγγίζω
σε φιλώ
τα χέρια σου χαϊδεύω
και σου γλυκομιλώ
σου στέλνω την αγάπη μου
δύο δώρα πάθους της νυχτιάς μου
ένα μπουκέτο αγκαλιές
κομμάτια της καρδιάς μου
σου σιγοτραγουδώ.
Κι αν πάλι απόψε δεν σε δω
δεν με λυπεί.
Μου φτάνει που σε όνειρα
με βλέφαρα ανοιχτά
σε νιώθω
σε αγαπώ
σου λέω με όση δύναμη έχω
"Για σένα είμαι εδώ"

Ήξερα τον τρόπο για να φύγω.
Έψαχνα όμως απεγνωσμένα
τον τρόπο για να μείνω
στο όνειρο μαζί σου.
Κι ύστερα
μετά από μήνες
τελικά
τον τρόπο τον βρήκα.
Ο τρόπος λέγεται
"Όπου κι αν είσαι
όπου κι αν είμαι
εγώ
σε αγαπώ για πάντα"
(Λίγες σκέψεις που γεννήθηκαν τον χειμώνα
κι ολοκληρώθηκαν το καλοκαίρι
με μια δική μου φωτογραφία σε μια μαγική παραλία της Πρέβεζας)

Για πρώτη φορά
σε ένιωσα μέσα στο όνειρο.
Τα χέρια σου πάνω μου.
Ένιωθα να μυρίζω το δέρμα σου.
Το απωθημένο του απωθημένου.
Μου κρατούσες το πρόσωπο.
Τα χέρια σου ήταν ζεστά.
Όπως και τα χείλη σου
Ήταν τρυφερά.
Όλα.
Σε γνώριζα κι ένιωθα
έναν αισθησιασμό
σωματικό
ψυχικό
ανώτερα πνευματικό.
Το πεπρωμένο της λαχτάρας
που δίψαγε να αγαπηθεί.
Μια μυστική
αόρατη έλξη
περίμενε να τιμηθεί.
Εστίασα στα μάτια σου
που είχαν ήδη αγαπηθεί.
Εστίασα στην ψυχή μου
που είχε ήδη κατακτηθεί.
Ευγνώμων μπροστά στην εκδήλωση
της δύναμης που μ' έφερε κοντά σου
ψιθυρίζα στο αυτί σου
μικρές φωνές αγάπης.
"Σε λατρεύω μάτια μου" είπα
ή κάτι τέτοιο.
Γεμίζαμε με έρωτα
αγάπη
ουσίες μεθυστικές
πρωτόγνωρα ζεστές.
Η διαίσθηση δεν με έβλαψε.
Με οδήγησε κοντά σου
θαυματούργησε
βρεθήκαμε μαζί.
Ήρθες
ευτυχώς
την κατάλληλη στιγμή
κι έτσι και οι δυο
μπορούμε πια να ζούμε
άλλοτε με μάτια φανερά
και άλλοτε κρυφά
την πιο ξεχωριστή
ονειρική ζωή.
Το όνειρο μέσα στο όνειρο
Εγώ κι εσύ

Αρμονία είναι
το χάδι
το βλέμμα
το φιλί.
Αρμονία είναι
εγώ κι εσύ αντικρυστά.
Μία ερωτική συμφωνία.
Μία μουσική σύμπνοια.
Το πάθος και ο έρωτας.
Το ταίριασμα στο σώμα.
Μια συντεχνία η αγκαλιά
που πλέκει τα κορμιά μας.
Η συμμετρία στον έρωτα
μια αγκαλιά στα στήθη
τα χείλη στο Φιλί.
Μια μαγική στιγμή
που γίνεσαι δικός μου
που είμαστε ενωμένοι
σε μία αιώνια στιγμή
εγώ κι εσύ.
Θα αφήσω αυτά τα λόγια σήμερα
να αγγίξουν τα μαλλιά σου.
Ως να συναντηθούμε.
Ως τότε
μαγικά
αφήνω να εναρμονίζονται,
οι αισθήσεις μου με σένα

Το Φως του έρωτα
το βλέπω,
υπάρχει ακόμη.
Μετέωρη σε μια ελπίδα
αναρωτιέμαι μόνο
μήπως το βλέπω
μονάχα εγώ.
Μέσα σε αυτό το Φως
σε βλέπω να μου λείπεις.
Μου 'λειψες
πάλι ...
κι ύστερα θα σε έχω;
Ούτε που ξέρω.
Ξέρω μονάχα πως μέσ' στο Φως
καθώς κοιτώ με ζήλο,
μου λείπεις
και ας μην σε άγγιξα ποτέ.

Δεσμεύομαι να παλεύω
με τις εναλλαγές του έρωτα,
της αγάπης.
Δεσμεύομαι να εναλλάσσομαι,
να μεταμορφώνομαι,
να αποδέχομαι,
να εξελίσσομαι.
Δεσμεύομαι να είμαι αποφασιστική,
να νοιώθω οικειότητα,
εμπιστοσύνη,
να εκδηλώνω το πάθος μου,
να βλέπω το λάθος μου,
να είμαι μόνο εγώ υπεύθυνη
για το επόμενο λεπτό μου,
ή δικό μας,
δεσμεύομαι να είμαι αληθινή,
δοτική,
δεσμεύομαι να βρω τα ψεγάδια μου,
κι αλύπητα να τα θρηνήσω,
δεσμεύομαι να τα θεραπεύσω,
να τα ανθίσω.
Δεσμεύομαι να μη λιθοβολήσω
ποτέ συναισθήματα,
να τα δεχτώ,
να τα ομορφύνω,
να τα απολαύσω,
να τα μεταλλάξω,
σε θετικά στοιχεία,
ανθρώπινα
κι ερωτικά.
Δεσμεύομαι να αναπνέω σταθερά,
δεσμεύομαι να αγαπώ τον έρωτα
δεσμεύομαι να ζω
το κάθε επόμενο λεπτό
ουσιαστικά.
Μαζί σου ζω τον έρωτα
κάθε λεπτό ουσιαστικά.
Εσύ
ο έρωτας
οι εναλλαγές
το φως
το σκοτάδι
η αρμονία
μία μεταμόρφωση της ψυχής.
Επίτρεψέ μου να σε ευχαριστώ
που σε ερωτεύτηκα κι εγώ.

Μόνο εσύ
η σκέψη μου
η ελευθερία μου
η γαλήνη της ψυχής μου.
Μόνο εσύ
η ζωντάνια μου
το ξύπνημα
το βράδυ, η προσευχή μου.
Μονάχα εσύ
τα ταξίδια μου
τα άγνωστα
στα βάθη της καρδιάς μου.
Μονάχα εσύ
στα χείλη μου
σαν μέλωμα
σαν όραμα και πάλι.
Μονάχα εσύ
ο χρόνος μου
το πάθος μου
και όλες οι ευχές μου.
Εσύ και μόνο εσύ
ο δρόμος που πάντα
θα περνώ,
θα χάνομαι
θα σιγοπερπατώ.
Μονάχα εσύ η αγάπη
η ελπίδα
που κάθε βράδυ
τρεμάμενη από όνειρα γλυκά
θα γλυκοτραγουδώ.
Μόνο εσύ.
Μονάχα εσύ.

Ξέρεις κάτι...
Κοιτούσα πρόσφατα μια φωτογραφία σου.
Μάλλον το ξέρεις
πως όταν στα μάτια σε κοιτώ
τον κόσμο όλον γύρω
τον ξεχνώ.
Κάτι αντανακλά γαλήνη,
αγάπη ροδαλή.
Βολτάρω μέσα σου,
σου κελαηδώ,
σου τραγουδώ.
Κοιτάζοντας τα μάτια σου,
απ' το μυαλό μου διαγράφω
τις λέξεις πόνος,
θλίψη,
γράφω με κεφαλαία
τις λέξεις
Σ' ΑΓΑΠΩ.
Στα μάτια σου βλέπω
ένα ταξίδι μεθυστικό,
με εμάς τους δυο,
αιώνια αγκαλιασμένους
στη θάλασσα,
στη γη
σε κάποιον ερωτευμένο ουρανό.
Στο ξαναλέω,
τίποτα δεν είναι απροσχεδίαστο στη Φύση.
Ούτε το βλέμμα που με κοιτάς
ούτε πώς μου μιλάς
ούτε εκείνο
το γλυκό
το πρωινό μου "σ' αγαπώ"

Ηττημένη από ένα ερωτικό αεράκι
ανασαίνω κοφτά...
Με ένα απροσδιόριστο βλέμμα
που αχνοφαίνεται καρφωμένο
στις άκρες των τρυφερών δακτύλων σου
καθώς ρεμβάζω μια φωτογραφία σου
σε φέρνω για λίγο κοντά μου.
Με μια αβεβαιότητα
και ηχοχρώματα που ποιούν
την αγάπη μας,
φλέγομαι να μάθω
ολάκερη την ψυχή σου.
Πόσο μ' αρέσει
να σ' αγαπώ!

Ομολογώ
τρέμουν τα γόνατά μου
μονάχα με τη μικρούτσικη
πολύ μικρή ιδέα
πως μια μέρα
μπορεί να φύγεις.
Τρέμω
γιατί σου πέρασε ήδη
από το μυαλό.
Και κοιτάζοντας αργά
προς τα πίσω
ίσως προσπάθησες
κάποιες φορές να φύγεις
κι έβρισκα τρόπους
ξεψυχισμένη
πίσω να σε γυρίσω.
Τρέμω
κι αυτή τη σκέψη δεν ξέρω
πώς από μέσα μου να βγάλω.
Κι έρχεται ένα αγέρι ξαφνικά
και μου ταράζει
τα μαλλιά
τ΄ αέρινα φουστάνια που φορώ
τα όνειρα
-ελπίδες μου, μικρές μου καταιγίδες.
Μόνον αυτή τη σκέψη μου
την τυραννική
πως ίσως θα με αφήσεις,
το άτιμο αγέρι
με τίποτα δεν παίρνει.
Μου 'πες
αν φύγεις
θα είναι γιατί με αγάπησες πολύ.
Μου 'πες
μπορεί να γίνει κάτι
που ίσως σε γονατίσει.
Αναρωτήθηκα τόσες φορές...
Τι να 'ναι μάτια μου αυτό
που πίκρα στην ψυχή σου
τόση μπορεί να φέρει;
Λες να 'ναι οι σκέψεις σου;
Ίσως γιατί
μάτια με μάτια
δεν κοιταχτήκαμε ποτέ;
Χέρι με χέρι
τα όνειρα δεν αγγίξαμε;
Σώμα με σώμα
τη γλύκα του έρωτα
δεν χαρήκαμε;
Ομολογώ
ξανά
εδώ μπροστά σε όλους.
Σε αγαπώ πολύ
αγάπη μου!
Πώς θα βαδίζω
στα δύσκολα ετούτης της ζωής
ολότελα αν σε χάσω;
(8 Ιούλη 2021, 34 βαθμοί υπό σκιάν - 40 βαθμοί υπό έρωτα)

Μία είναι η άμυνά μου
για να αντέξω την αγάπη μου
για σένα.
Η άμυνά μου είναι
να συνεχίζω να σ' αγαπώ
κάθε μέρα όλο και πιο πολύ.
Ώστε να νιώθω
πως η αγάπη που πηγάζει
από μέσα μου
-πια-
όλη σου ανήκει.
Ώστε να νιώθω
πως δεν θα χαθεί
ούτε ένα πέταλο ρομάντζου
για τα τρυφερά σου χέρια
που έμαθαν φεγγαροστόλιστα
μέρα και νύχτα να με ντύνουν.
Η μόνη άμυνά μου
είναι η αγάπη.
Συγνώμη
άλλον τρόπο δεν έχω.
Υστερόγραφο: Τα λόγια μου δεν έχουν ποτέ τίτλο. Όλα λέγονται "ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ"

Εσύ
με τι όνειρο στα βλέφαρα
θα κοιμηθείς απόψε;
Εμένα μου αρέσουν,
εκείνα,
τα άλλα όνειρα,
που βλέπω με βλέφαρα ανοιχτά.
Που επιλέγω εγώ
στο σώμα μου να τα οδηγώ,
στις σκέψεις μου
- αιολικές αισθήσεις -
που μου χαϊδεύουν τα μαλλιά.
Απόψε θα σε δω
ολόφωτο μπροστά μου,
μια φεγγαράδα ερωτική,
πριν γίνει η νύχτα μαγική,
πριν κλείσουμε τα βλέφαρα,
πριν κοιμηθούμε απαλά.
Απόψε θα σου χαρίσω
τον έρωτα,
που έχεις ονειρευτεί,
φιλιά στα στήθη,
στα χείλη,
στα μαλλιά,
φιλιά που υμνούν το πάθος μας,
με αίγλη αισθησιακή.
Που θα γεμίσουν το στέρνο σου απόκρυφα,
με μια ευφορία ασυγκράτητη,
ασύγκριτα μοναδική,
για όλο αυτό που ζήσαμε,
που ζούμε ακόμη,
που φέρνει ο χρόνος ξαφνικά,
που ζει πάνω στο σώμα μας,
που ζει μες στην ψυχή.
Μονάχα εσένα ονειρεύομαι,
πριν αποκοιμηθώ,
τότε που ακόμη έχω
τα μάτια μου,
τα βλέφαρα,
λιγάκι ανοιχτά.

Και νόμιζα παλιότερα
πως δε θα σε σκεφτόμουν τόσο πολύ
πως δε θα είχα την ανάγκη να σου γράψω.
Μα ο έρωτάς μου για σένα,
τόσο γοργός στις φλέβες μου,
που μου ξυπνά το αίμα!
Μου ξυπνά τις λέξεις,
τις αισθησιακές φωνές,
τις σκέψεις.
Κι έλεγα σήμερα
πως δε θα σου γράψω.
Έλεγα...
Μα μπορούμε άραγε ποτέ
τις σκέψεις μας να κυβερνούμε;
Μπορούμε να πούμε
πως σήμερα δεν θα ερωτευτούμε;
Μπορούμε να σταματήσουμε
τον χείμαρρο της έλξης,
μπορούμε να βάλουμε τέρμα
στου έρωτα την καταιγίδα;
Σε αγαπώ.

Πόσο ισχνά ακούστηκαν
τα σ' αγαπώ που σου 'στειλα
έξω απ' το παράθυρό μου.
Πόσο μικρή ακούστηκε η αγάπη μου
στο απέραντο του ονείρου.
Μου λείπεις.

Δεν ξέρω αν θα ήταν ανώδυνο
αν δεν σε αγαπούσα.
Αν όλο αυτό είχε λήξει
εκείνο το μεσημέρι.
Αν είχε λήξει πριν καν ζήσει.
Δεν ξέρω πώς θα ήταν
αν δεν προχωρούσα μπροστά
αγωνιωδώς
καταϊδρωμένη
να φτάσω το συναίσθημά σου.
Δεν ξέρω πώς θα ήταν.
Εικασίες οι όποιες σκέψεις.
Μου έρχεται μια συγνώμη στην καρδιά
σαν καρφί που στάζει λόγια μελιστάλαχτα
πάνω στα δυο σου μάτια.
Συγνώμη που τελικά σ' αγάπησα.
Ανέλπιστα
με ελπίδες.
Συγνώμη που θέλησα κι εγώ
το χέρι σου ν' αγγίξω
και να χαθούμε σε θάλασσες
ανώδυνες κι ερωτικές.
Μα υπάρχει άραγε αγάπη
δίχως πόνο και καημό;
Για άλλη μια φορά
συγνώμη σου ζητώ.
Συγνώμη
που τελικά
σ' αγάπησα κι εγώ.

Σήμερα το πρωί
ένιωσα πως η καρδιά σου
μου χαμογέλασε ξανά.
Με ένα χαμόγελο στα χείλη σου
τέλειο, γνήσιο, αληθινό.
Κι ας μην το είδα.
Σου χαμογέλασα κι εγώ
με ένα χαμόγελο γλυκό
κι αμήχανα ερωτικό.
Σου χαμογέλασα
και η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά.
Κι ας μην το είδες.
Είχα και κάτι ακόμη να σου πω
μα δεν κατάφερα ξανά
τις λέξεις απ' τα χείλη μου να βγάλω.
Κι έτσι απλά σου χαμογέλασα ξανά.
Κι ας μην το είδες.
Όμως για δες τι γίνεται
όταν μπορούν δύο ψυχές
να ονειρεύονται με βλέφαρα ανοιχτά.
Δες πώς τα χείλη μας
μόνο με δυο χαμόγελα
φιλιούνται στον αέρα,
πρέπει να ντράπηκαν πολύ
και έτσι κρύφτηκαν δειλά
λιγάκι παραπέρα.
Μα πήρα θάρρος
σου χαμογέλασα ξανά
και μονομιάς
κάτω απ' τα πόδια μου ήρθαν
και φώλιασαν
μυριάδες πεταλούδες.
Τι ύμνος να σε ξυπνά η αγάπη!
Έτσι θυμάμαι μου χαμογέλασες
κι ένα πρωί χειμώνα
που μόλις είχες ξυπνήσει ...
Να 'ξερες μόνο
πως η αγάπη σου
εκείνη την παρθενική στιγμή
σαν λουλουδάκι άνοιξης είχε
στα χείλη μου
στο δέρμα μου
στα μάγουλα ροδίσει.
Κι ας με είδες.

Μου ζήτησαν να δώσω παύση
στον αυθορμητισμό του έρωτα.
Μου είπαν
"τώρα δεν θα τον έχεις, μα πρέπει να χαμογελάς"
Να ξέρεις,
για εμάς δεν παύω να χαμογελώ,
για να ξορκίσω την απόσταση,
τον πόνο
το δάκρυ
τον καημό.
Να ξέρεις
μου είπαν να μιλώ με την ψυχή μου.
Να ξέρεις
μόνο σε σένα τόλμησα
όλα να τα πω.
Επιμένω να αισιοδοξώ
με σκέψεις αδίστακτες
που γδέρνουν μερόνυχτα
τις μνήμες
το μυαλό.
Αγαπημένε μου
κράτα τη συγνώμη μου
στο στήθος σου για λίγο.
Για τότε.
Στην αρχή.
Πώς να καταλάβαινα το βάθος
της αγάπης σου
όταν δεν μπορούσα η ίδια να δω
το βάθος της ψυχής μου;
Αγάπη μου
στη ζωή μου
ό,τι αγαπώ ποτέ δεν το παρατώ.
Η μέρα κυλά κι αυτή γοργά.
Έστω αυτό.
Σε θέλω όσο ποτέ,
για να αισιοδοξώ.
Κι απόψε ένα ζευγάρι θλιμμένα μάτια
όλη η δική μου θέα.
Η θέα μου για απόψε
όλα τα σ' αγαπώ σου
που τα 'κανα πλεξούδες στα μαλλιά μου
και ένα πέπλο ονειρικό.

Σήμερα
πιο πολύ από ποτε,
θα 'θελα να άκουγα μαζί σου την πιο ωραία μουσική
να ήμασταν αγκαλιά
και να χορεύαμε ένα μπλουζ ως το πρωί.
Να περπατούσαμε χέρι-χέρι,
να βλέπαμε τα αστέρια,
να μου γελούσες
και να σου έλεγα
"Πόσο μου αρέσουν τα φιλιά σου στη σιωπή!"
Κι ύστερα να τρέχαμε
ιδρωμένοι από πάθος μαγικό στην αμμουδιά,
να πλημμυρίζαμε μ' έρωτα τις θάλασσες,
κι έναν γαλάζιο δικό μας ουρανό να αγγίζαμε
και να μου έλεγες
"Σε αγαπώ, σου το 'χω πει, μα θα σ' το ξαναπώ"
Απόψε που θα κοιμηθείς
υποσχέσου πες μου πως θα με ονειρευτείς
και θα τα ζήσουμε όλα αυτά μαζί,
εγώ εδώ,
εσύ εκεί,
σε όνειρα μονάκριβα
που πλάσαμε με δάκρυ, αγάπη, υπομονή
που μας ένωσαν με μία δύναμη αόρατη
σε σύμπαντα αισθησιακά.

Τυχαία
ανεξήγητα
μία μαγική στιγμή
έντονα συναισθηματική
συναντηθήκαμε.
Οι καρδιές μας συντονίστηκαν
με το ανέλπιστο δώρο της ζωής.
Ένας νέος παλμός.
Μία άσβηστη σπίθα.
Μία στιγμή
που ντύσαμε τον έρωτα μαζί
με τα δικά μας χέρια.
Παράλληλα.
Μία δική μας ερωτική στιγμή.
Μία ιστορία
που γράφτηκε στης καρδιάς μας
τη μυστική φωνή.
Που θρέφεται από τη νοσταλγία.
Από τον αξεπέραστο
αιώνιο
ιδανικό έρωτα.
Αυτόν
που μας βρήκε απροετοίμαστους
σε μία δική μας
της μοίρας μας στιγμή.
Αυτόν
που μπορεί και να μας φέρει κάποτε
η άλλη
η δική μας
αληθινή ζωή.

Αν διαλέξεις να περπατήσεις
στα όνειρα μαζί μου,
να έχεις τα πόδια σου γυμνά.
Μαζί μου να ελαφροπερπατάς,
να μου χαμογελάς,
με εκείνα τα χαμόγελα
που πλάθουν τα λόγια της αγάπης.
Παραδομένη στα όνειρα
αιώνια
δίχως κανόνες κι όρια
άσε με να ονειροβατώ
με τα γλυκά σου λόγια.
Αιθεροβάτης στην ακεραιότητα των ματιών σου
να ακούω αιολικές
αιθέριες μελωδίες.
Να μου μιλάς απλά
μα άσε με εμένα
να πλάθω παραμύθια,
να πλάθω τις πιο ερωτικές μας ιστορίες.
Κι αν μία μέρα βρεθώ μπροστά σου;
Θα έχεις τη δύναμη να μου σιγοτραγουδήσεις;
Κι αν δεν μπορέσω κάτι να σου πω;
Αν δεν βρεθούμε;
Αν μαζί ποτέ δεν πορευτούμε;
Ό,τι κι αν γίνει
θέλω μονάχα αυτό.
Τα λόγια που 'πες
μη μου τα πάρεις πίσω.
Αυτά που έφεραν μουσικές
αυτά που έπλασαν παραμύθια.
Αυτά ίσως και να είναι
η μόνη αληθινή
ονειρική ζωή μου.
Αυτά ίσως
να είναι το δώρο της ψυχής μου.

Νύχτες δίχως φεγγάρι
να μ' αγαπάς λιγάκι παραπάνω

ΤΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΕΧΕΙ ΚΑΡΔΙΑ
Μα εγώ ξέρεις
για λουλούδια σού μιλούσα
γιατί αυτά έχει η καρδιά.
Σου μίλησα για ποίηση
για αγάπη
γιατί η καρδιά μου
έχει από αυτά πολλά.
Και εσύ φοβήθηκες
καλέ μου;
Όλα αυτά τα ονειρικά;
Σου είπα
μην αμφιβάλλεις.
Δεν στο 'δειξα περίτρανα;
Δεν σου το δείχνω ακόμη;
Μα είναι εκείνα που 'πες
πριν λίγο
που ακούστηκαν σαν "γεια"
και ένιωσα πως φεύγεις
πάλι στα ξαφνικά.
Κι ούτε ξέρω το πότε
ούτε το γιατί.
Ένιωσα μόνο να σε χάνω
μέσα στα άνθη μου
την ποίηση
την πιο γλυκιά μου μουσική.
Μη φύγεις.
Τώρα είναι άνοιξη ακόμη.
Είναι πολύ νωρίς.

Ω ναι!
Θα είναι αιώνια η μνήμη
εκείνου του έρωτα
που φώτισε ως πολύ βαθιά
το αίμα της καρδιάς μου.
Κι ας με διέλυσε
έτσι άξαφνα.
Μα συγχωρώ
όπως μου έχει μάθει
χρόνια τώρα η ψυχή μου.
Έχω αυτό το χάρισμα
και μες στην αδικία
μπορώ να αγαπώ.
Είναι το εγώ του έρωτα σπαρακτικό
με λιώνει άπονα
μου σφίγγει τον λαιμό.
Τσούζουν τα μάτια
πονάω όλη,
μα δεν πειράζει
αφού έτσι θέλει η ζωή
εγώ σε αγαπώ.
Άγρυπνη οκτώ ώρες.
Διαλυμένη
απ' άκρη σ' άκρη.
Μα όταν προσφέρω την καρδιά μου
πίσω δεν την ξαναζητώ.
Ασ' την να λιώσει στις παλάμες
που κάποτε
μου είπαν σ' αγαπώ.
Άδικη η κρίση της ζήλιας.
Άδικο το εγώ.
Άδικα όλα τούτα γύρω.
Μα εγώ.
Πάντα θα σ' αγαπώ.
ΥΓ ποτέ δεν σου το είπα
πολλές σιωπηλές φορές
ζήλεψα πολύ
κι εγώ

ΔΙΧΩΣ ΣΤΙΧΑΚΙ
Ύστερα από μισό χειμώνα
και δύο τρεις εαρινές στιγμές,
σε αγαπώ με αγάπη ακριβή,
ακριβοπληρωμένη
με αντίτιμο το δάκρυ σου,
που αγκάλιαζε αιθέρια
εκείνο το γλυκό κενό
ανάμεσα στα δυο μου στήθη.
Σε αγαπώ,
σε ένα σώμα
που κράζει το όνειρο να αγγίξει,
με μια καρδιά απείθαρχη
που σκίζει τούτον εδώ τον ουρανό,
απ' άκρη σ' άκρη
άκοπα τους ήλιους
και τις μοίρες καλύτερα να δω.
Ίσως,
σήμερα και να γεννήθηκα ξανά
από τη μάνα Αγάπη.
Με πρώτη ανάσα
του Έρωτα το φύσημα.
Αυτός πια
- θαρρώ -
είναι όλη η πνοή μου.

Κι ένα πια είναι σίγουρο!
Τα λόγια σου ευγενικά
ερωτικά
και ίσως φορές
και κάπως πονεμένα,
με φρονημάδα κι ανενόχλητα
την κέρδισαν την καρδιά μου!
Κι αν δάρθηκαν οι αισθήσεις μου
μερόνυχτα σε φόβους,
σκέψεις
και κάποιους άλλους δισταγμούς,
στιγμή δεν απαρνήθηκα
αυτά τα καρδιοχτύπια!
Κι αν δείλιασα
συγχώρα με,
φοβόμουν η αλήθεια
πιότερο, εγώ τον εαυτό μου!
Φοβόμουν να σου πω
πως ίσως κι εγώ από καιρό
ασυνάισθητα -
θα ήθελα σε ένα όνειρο γλυκό
μαζί σου να ξυπνήσω.
Χθες βράδυ
σε ερωτεύτηκα βαθιά,
κι είχα το αιώνιο της αίσθησης του πάθους
ολόγυμνο να περπατά
επάνω στο κορμί μου!
Άργησα ίσως ...
αλλά μονάχα αυτό θα πω.
Άργησα ίσως λίγο
μα πλέον ξέρω
πως κάθε απόβραδο μπορώ
τις σκέψεις μου να κάνω αθάνατες
να κάνουν,
εσένα να αγναντεύουν
Σε αγαπώ σου το 'χω πει.
Σήμερα όμως θα σου πω
πως είμαι ερωτευμένη.
Με μια εφηβική καρδιά
που κάπως ανυπόμονα
έμαθε, μπορεί και
ξέρει να περιμένει.

Έρχεται πάλι αυτή η στιγμή
έρχεται ένα όνειρο,
όνειρο μέσα στο όνειρο
και ζωντανεύει η επιθυμία μου
να είμαστε μαζί.
Έρχεται η στιγμή
με ένα διψασμένο σ' αγαπώ
που ακόμη αδυνατώ
για να του δώσω
άρωμα και υφή.
Κι ας σου έχω πει
πως η αγάπη δε μετριέται.
Ας σου έχω πει
πως με τον τρόπο σου
ξέρω πως με αγαπάς κι εσύ.
Αν θες αλήθειες να σου πω
πεθαίνω για να σε ακούσω
να μου το λες κι εσύ.
Το τύφλωσα το θέλω μου
παράταιρα πολύ.
Θέλω να ακούσω
να το λες.
Να μου το πουν
τα χείλη σου
να υπνοβατεί το σ' αγαπώ σου
πάνω μου έως τη χαραυγή.
Να έρθει ξαφνικά
ασάλευτο να μείνει επάνω μου
στο άγνωστο τού αύριο
εμένα μου αρκεί.
Χωρίς τα πρέπει και γιατί
ας έρθει μια στιγμή
που θα ' ναι ονειρική.
Ας έχουν περάσει χρόνια
ας έχουμε γεράσει
εγώ κι εσύ.
Ας έρθεις τότε!
Θα περιμένω
για εκείνη τη στιγμή.
Θα λάμψουν τα μάτια μου
θα λάμψει όλη μου η ζωή.
Θα είμαστε Αγκαλιά
σε μία δυνατή στιγμή
θα έχω δάκρυα στα μάτια
μπορεί να 'χεις κι εσύ
που θα μου λες
"Ποτέ μου δε σε ξέχασα.
Πάντα σε αγαπούσα.
Πάντα στη σκέψη μου
ήσουν κι εσύ εκεί"

Είχα πει,
πως δεν θα σου ξαναμιλούσα
για τα ταξίδια των αισθήσεών μου.
Μα όταν σκέφτομαι,
πως κάπου υπάρχεις,
αυτές τις ώρες,
που κάποιοι τις λένε "μοναξιά"
αυτές τις ώρες,
η καρδιά μου ζωντανεύει.
Μου φτάνει που αισθάνομαι,
που νιώθω για σένα.
Κι ας με λυπάται το κορμί μου
που δεν με έχεις αγκαλιά.
Φτάνει που νιώθω.
Κι όλα τα μοιραία
που έπονται με τον χρόνο,
τον έρωτα
και μία επίμονη καρδιά.
Φτάνει που νιώθω
τη θεϊκή νοσταλγία.
Και σου μιλώ,
με έναν αυτοδιάλογο,
που τείνει κι απόψε να σε αγγίξει.
Πάλι με τον ίδιο τρόπο.
Τον δύσλυτο,
τον δύστροπο,
τον μεγαλειώδη.