Πόση δύναμη κρύβει η αγάπη;

Πόση δύναμη κρύβει η αγάπη
που σμιλεύει αλώβητη τις ρωγμές του χρόνου
και αντιστέκεται στη φθορά;
Μήπως δεν είναι η αγάπη
η αόρατη αρχή που εμψυχώνει την ύπαρξη
η άφθαρτη ουσία που δίνει ζεστασιά
ακόμα και στο πιο αβέβαιο ξημέρωμα;
Τι είναι
αν όχι ο παλμός στον πυρήνα της γης
η λεπτομέρεια που αναδεικνύει το αιώνιο μέσα στο εφήμερο
το βλέμμα που διαιωνίζει το φως
σε κόσμους που θα γκρεμίζονταν χωρίς αυτό;
Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η δύναμή της
να αγγίζει ό,τι είναι θνητό και να το κρατάει άφθαρτο;

Πόσο αντέχει η αγάπη
όταν ο χρόνος χαϊδεύει τα ίχνη της
και ο πόνος προσπαθεί να σβήσει τη λάμψη από την ψυχή;
Μα η αγάπη αναγεννιέται μέσα στην απουσία
και επιμένει να υπάρχει
πέρα από τους ήχους της ζωής.

Δεν είναι αυτή η πραγματική της νίκη;
Η ικανότητά της να διαπερνά τον χρόνο
και να τον μεταμορφώνει σε κάτι πιο αληθινό
σε κάτι που δεν μετριέται με διάρκεια
αλλά με μία αίσθηση πληρότητας;

Μήπως τελικά η αγάπη
είναι το μοναδικό αποτύπωμα
που ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει;