Επίλεκτη απόδραση

Κάτω απ' το δέρμα μου κυλά
αίμα παχύ, ρευστό
με μια πυράδα
που κάποιοι, ίσως,
θα έλεγαν αχνή.
Σαν κόλλα που γερά βαστά
τους πολυκαιρισμένους τοίχους της φυγής μου.

Σαν κόλλα
που γερά κρατά μια ανάγλυφη ταπετσαρία
ονείρων δοξασμένων.

Κι αν με ρωτάς...
Οι άκρες της σαν σάρκα ξεφτισμένη μοιάζουν.

Φοβισμένη,
το βάθος ατενίζω.
Ρουφάω με βλέμμα καταιγιστικό
όλο το ψέμα στις κόρες των ματιών μου
κι εκείνο, πώς τολμά;
Διαχέεται ορμητικά
εκεί που η ψυχή μου ποτέ
δεν θέλησε να δει.

Αναφλεγόμενες οι σκέψεις,
μα από καρδιά ποτέ δεν θα στερέψω
ακόμη κι αν τα χείλη ξεραθούν.

Δίπλα μου
ανοίγουν τα παράθυρα μεμιάς.
Δεύτερη σκέψη δεν υπάρχει.
Ορθώνω το ανάστημα.
Γρήγορα ανασαίνω.
Είχε άλλωστε έρθει από καιρό
η επίλεκτη απόδρασή μου.