Αναλφάβητο

Εσένα
κάπως έτσι έμαθα να σ’ αγαπώ.
Μ’ ανασκιρτήματα ερωτικά
αναλφάβητα,
που ποτέ τους δε διδάχθηκαν
τι είναι λάθος
και τι σωστό.

Κι όμως δοξάζω
της καρδιάς μου
τούτη την αμορφωσιά.

Περίλαμπρα
ν' απαριθμώ τα άπειρα,
εφηβικά σαν μοιάζουν
μεστωμένα καρδιοχτύπια.

Εκ γενετής,
ταμένη ν' αγαπώ
με όση δύναμη έχω
κι όσο μπορώ,
σου λέω αυτό
που για τα φλύαρά μου λόγια
ίσως φανεί μικρό.

Δεν ξέρω τι είναι λάθος
όταν αγαπώ.
Δεν ξέρω καν εσύ
τι ακριβώς
θεωρείς σωστό.

Ξέρω όμως αυτό.
Ξέρω να νιώθω
τα ελλόγιμά μου συναισθήματα
όταν πλαγιάζω
ξημερώνω.
Ξέρω πως είναι μόρφωση ανωτάτη,
με ένα φως στο στήθος μου
μ' ένα ατέλειωτο όνειρο
όμορφο, με τη μορφή σου πάντα
να υπάρχω και να ζω.