Αφής σενάριο

Και τι δεν θα ‘δινε
για να ‘νιωθε ξανά τα δάχτυλά του
να υπνοβατούν
στις άκρες των μαλλιών της…
Εκεί που άνεμοι ιεροί σαλεύουν,
σαν ψιθυρίζουν απαλά
όλα τα μυστικά τους.

Κι αν δύο χέρια
που θα ‘ναι μονάχα τα δικά του -
γίνουν φτερωτοί ψαλμοί
και εάν έχουν άσβεστο το φως
κι ορμήσουν στο θάμβος της στιγμής
μ’ άγγιγμα αβυσσαλέο
τότε
σας το ορκίζομαι,
και έχω μάρτυρα την ψυχή της -
τότε ένα άχρονο σμίξιμο
ενάντια στον δριμύ χειμώνα
δίχως αντίτιμο
ίσως μονάχα ένας ξέφρενος παλμός
να είναι ο μέγας φόρος –
τότε ρωτώ
και μία απάντηση μπορώ καρτερικά να αναμένω -
τότε,
το ακατάλυτο, το άφθαρτο, το ασύνορο
που φώλιασε στα βάθος της καρδιάς τους
θα εξοφλήσουν άραγε
με ένα φιλί
ή με μια εκκωφαντική κραυγή
μέσα στο άηχο
και μακρινό
του μέλλοντος σκοτάδι;