Είχα πει

Είχα πει,
πως δεν θα σου ξαναμιλούσα
για τα ταξίδια των αισθήσεών μου.
Μα όταν σκέφτομαι,
πως κάπου υπάρχεις,
αυτές τις ώρες,
που κάποιοι τις λένε "μοναξιά"
αυτές τις ώρες,
η καρδιά μου ζωντανεύει.
Μου φτάνει που αισθάνομαι,
που νιώθω για σένα.
Κι ας με λυπάται το κορμί μου
που δεν με έχεις αγκαλιά.
Φτάνει που νιώθω.
Κι όλα τα μοιραία
που έπονται με τον χρόνο,
τον έρωτα
και μία επίμονη καρδιά.
Φτάνει που νιώθω
τη θεϊκή νοσταλγία.
Και σου μιλώ,
με έναν αυτοδιάλογο,
που τείνει κι απόψε να σε αγγίξει.
Πάλι με τον ίδιο τρόπο.
Τον δύσλυτο,
τον δύστροπο,
τον μεγαλειώδη.