Το αναπόφευκτο αντίο: όταν η αγάπη γίνεται προδοσία

Όταν σκέφτομαι τη λέξη «αντίο», μου έρχεται στο μυαλό μια στιγμή πονεμένου αποχαιρετισμού, μία τελευταία κουβέντα, ένα πικραμένο «γεια» γεμάτη αγάπη και νοσταλγία. Ωστόσο, όταν το αντίο έρχεται μετά την προδοσία μιας αγάπης, τότε γίνεται κάτι πολύ πιο βαθύ. Γίνεται αβάσταχτα επώδυνο.

Νιώθεις σαν να κόβεται ξαφνικά μία σημαντική πηγή ζεστασιάς και συντροφικότητας από τη ζωή σου. Είναι η αίσθηση του να πέφτεις απότομα σε έναν κόσμο αβέβαιο και σκοτεινό, χωρίς την αγκαλιά του έρωτα που συνήθως σε προστάτευε και σε καθοδηγούσε. Η προδοσία της αγάπης είναι σαν να παίρνει κάποιος ένα μέρος της ψυχής σου και να το πατάει με αδιαφορία και ασέβεια. Είναι η απώλεια της εμπιστοσύνης, της ασφάλειας και του πιστεύω σε κάποιον που είχες σαν λιμάνι σου στις θύελλες της ζωής, που είχες σαν όνειρο.

Κάθε λέξη που περιγράφει τον πόνο της προδοσίας είναι σαν σφαίρα που διαπερνά την καρδιά σου. Είναι η απώλεια της αθωότητας και η αίσθηση της απόγνωσης που πνίγει την ψυχή σου σε έναν ωκεανό ανακατεμένων συναισθημάτων.

Και όταν έρχεται εκείνη η στιγμή που πρέπει να πεις το αντίο, η πικρία και ο πόνος γίνονται ακόμα πιο έντονα. Γιατί η εικόνα που είχες δημιουργήσει για αυτή την αγάπη σπάει σε θρύψαλα μπροστά στα μάτια σου σαν καθρέφτης.

Αλλά παρ' όλο που το αντίο είναι οριστικό, η προδοσία δεν πρέπει να είναι το τέλος του δρόμου. Η λογική μάς πάει μπροστά, ακόμη κι αν το συναίσθημα πονάει και προσπαθεί να μας κρατήσει πίσω. Πρέπει να βρούμε τη δύναμη να συνεχίσουμε παρά την πίκρα μέσα μας. Πρέπει να επανακτήσουμε την αυτοεκτίμηση και την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, χωρίς να αυτομαστιγωνόμαστε για τις επιλογές που κάναμε.

Και τελικά, ίσως το αντίο αυτό να είναι το ξεκίνημα μιας νέας πορείας. Μιας προσωπικής πορείας κατάκτησης στόχων που μας φέρνει πιο κοντά στον εαυτό μας, πιο ισχυρούς από ποτέ. Με θετική σκέψη, είμαι σίγουρη πως η ευτυχία και η ειρήνη που θα βρούμε στο τέλος του δρόμου αξίζει κάθε δάκρυ που ρίχνουμε καθ’ όλη τη διαδρομή.

Δεν μπορούμε να διαγράψουμε το παρελθόν. Είναι μέρος του βιβλίου της ζωής μας. Συνεχίζουμε όμως να κοιτάμε μπροστά με ελπίδα και αποφασιστικότητα. Γιατί η ζωή συνεχίζεται και πάντα υπάρχει πιο κάτω ένα προσωπικό όνειρο που μας περιμένει να το υλοποιήσουμε.

Στο σημείο αυτό μοιράζομαι κάτι που μου έστειλε σε προσωπικό μήνυμα η διαδικτυακή φίλη Δήμητρα Κανάκη που ταιριάζει με τις σκέψεις μου και την ευχαριστώ.

Ασανσέρ για πάνω

Έχω ένα δικό μου ασανσέρ συναισθημάτων για να με πάει πάνω θα πρέπει να είμαι χάμω. Παλιά ήθελα βοήθεια κάποιος να πατήσει να φτάσει το κουμπί νόμιζα και στη ψυχή πως ήμουνα κοντή. Αλήθεια τι χαζή!! Πέρασα συμπληγάδες, δεν έκανα ραγάδες μόνο εσωτερικές υπήρχαν για πληγές. Μα τώρα βρήκα κόλλα που τα κολλάει όλα, τι όμορφη η ζωή με αγαπάω πολύ. Ξανά απ' την αρχή. Δήμητρα Κανάκη, Φεβρουάριος 2024