Στην αληθινή αγάπη παίρνεις χωρίς να ζητάς, δίνεις χωρίς να ζητάς

Όταν λες πως νοιάζεσαι πραγματικά για κάποιον, περνάς από πολλά στάδια μέσα σου για να φτάσεις σε αυτό το υπέροχο συναίσθημα απόλυτης αγάπης και πληρότητας. Η ωριμότητα της αγάπης σε μία καρδιά θέλει λίγο χρόνο ή πολύ, ανάλογα με τις ψυχές, τις καταστάσεις που βιώνουν και τα πρόσωπα που τους δένει αυτή η αγάπη.

Το πρώτο στάδιο είναι το στάδιο της λαχτάρας, αυτό που θέλεις να βλέπεις, να ακούς, να νιώθεις τον άνθρωπό σου, έστω για λίγο, για να ανταμώνουν τα βλέμματα, τα λόγια, οι ψυχές και οι καρδιές.

Το δεύτερο στάδιο είναι των προσδοκιών, αυτό που περιμένεις από τον άλλον κάτι αόριστο, αλλά και κάτι που θα σου δώσει σημάδια πως κι ο άλλος νοιάζεται για σένα εξίσου.

Μετά έρχεται το στάδιο που η ψυχή ανοίγεται και εκφράζεται, γίνεται διάφανη στον άλλον. Αυτό είναι το πιο δύσκολο στάδιο, αλλά είναι αυτό που φέρνει τους δύο πιο κοντά, ουσιαστικά.

Κι έρχεται αυτό το στάδιο στο οποίο μοιράζεστε στιγμές μαγευτικής επικοινωνίας. Που μιλάς στον άλλον και η συζήτηση μαζί του ζωντανεύει κάθε κύτταρο μέσα σου.

Μα ύστερα… Έρχονται οι προσδοκίες και τα όνειρα. Και ζητάς και κάτι παραπάνω. Άλλοτε με τα χείλη, άλλοτε μόνο το νιώθεις και το φυλάς μέσα σου. Όμως η ζωή μπορεί να μη σου δώσει αυτό που προσδοκάς. Η ζωή, όχι ο άλλος απαραίτητα. Αυτός μπορεί και να το επιθυμεί, μα υπάρχει και το ενδεχόμενο να τον φρενάρει κάτι για να προχωρήσει παρακάτω. Τότε τις πιο πολλές φορές, έρχεται ο πόνος. Κι αφήνουμε τον εαυτό μας να νιώσει πληγωμένος. Το μελαγχολικό συναίσθημα δεν είναι κάτι άσχημο απαραίτητα. Είναι και αυτό μία ανάγκη μέσα στην πληθώρα ανθρώπινων συναισθημάτων.

Αν αγαπάς πραγματικά, μέσα στις μελαγχολικές αυτές στιγμές, θα περπατήσεις κάτι ανηφόρες που θα σου κοπεί η ανάσα. Μα εκεί λαχανιασμένος, αντλείς δύναμη από μέσα σου και κρατάς τον άλλον σταθερά να μη φύγει από την καρδιά σου. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, αναπτύσσεσαι, δουλεύεις με τον εαυτό σου, με τις μαύρες σκέψεις σου και τα όνειρά σου.

Ίσως όμως περάσεις κι ένα στάδιο που κουραστείς να κουβαλάς τον άλλον μέσα σου. Ίσως να μισήσεις και το ίδιο το συναίσθημα της αγάπης. Αν η αγάπη σου όμως είναι πραγματικά αληθινή, αυτό το στάδιο θα το περάσεις πολύ γρήγορα. Γιατί η αληθινή αγάπη δεν έχει μίση. Κι ύστερα όλα θα τα προσεγγίσεις αλλιώς. Και θα τα δεχτείς. Άλλοτε με πόνο, άλλοτε με αισιοδοξία. Και θα γεμίσεις με χαμόγελα, χωρίς φίλτρα. Γιατί εσύ θα έχεις μάθει πια να αγαπάς, ανεξάρτητα από το τι νιώθει ο άλλος.

Όταν θα φτάσεις στο στάδιο αυτό θα νιώσεις ένα άπλωμα ψυχής να γλιστράει μέσα σου. Και πλέον δεν θα περιμένεις αντάλλαγμα, είτε βλέπεις τον άλλον είτε όχι, είτε τον ακούς είτε όχι, είτε σου γράφει είτε όχι. Εσύ θα νιώθεις ευτυχισμένος γιατί τον νοιάζεσαι και θα έχεις τον τρόπο να του στέλνεις την αγάπη σου με τη σκέψη σου. Αυτός ας κρατήσει από όλα αυτά ό,τι επιθυμεί. Σημασία έχει πως εσύ θα είσαι από αγάπη πλήρης.

Ακούγεται ιδανικό, μα αυτό δεν είναι αληθινή αγάπη;