Πόσο μ’ αρέσει να σ’ ονειρεύομαι

Πόσο μ' αρέσει
να σ' ονειρεύομαι
και ν' ατενίζω
του Έρωτα το Φως.
Και με τα μάτια στην καρδιά
της αγάπης μου
τα όνειρα να βλέπω.
Και να 'ρχομαι κοντά σου
στις μύτες των ποδιών μου
-απαλά-
και να σου δίνω από τα χείλη μου
ένα κομμάτι που ίσως να λείπει
μέσα απ' την ψυχή σου.
Κι όσο περνάει ο καιρός
αναρωτιέμαι
ποια δύναμη άραγε μάς ένωσε.
Ή μήπως γίναμε εμείς
η δύναμη
που 'βγαλε κάτω απ' τα στήθη μας
μία κρυφή αγάπη
που ήταν εκεί για χρόνια
βυθισμένη;
Πριν βάλω την τελεία
μην το ξεχάσω
κι ετούτο να σου πω.
Νιώθω ελεύθερη ξανά
που μ' έμαθες πρωτόγνωρα
να σ' αγαπώ
και να μαθαίνω όλες
τις μέχρι χθες
άγνωστες λέξεις της ψυχής μου