Όταν η συγχώρεση γίνεται λύτρωση

Κάποτε νόμιζα πως το να μην συγχωρώ ήταν δύναμη. Πως αν κρατιόμουν σφιχτά από τον εγωισμό και τον θυμό, σήμαινε πως δεν θα με πλήγωνε ποτέ και κανένας ξανά. Μου πήρε καιρό να καταλάβω πως έτσι έκανα ακριβώς το αντίθετο. Έδινα δηλαδή σε κάποιον άλλον το δικαίωμα να ζει μέσα μου και μάλιστα με πολύ άσχημα συναισθήματα.

Όμως όταν λέμε «Ναι, συγχωρώ» δεν σημαίνει πως πρέπει να ξεχάσουμε ό,τι έγινε και να γίνουμε ξανά θύμα. Ούτε να πούμε «Δεν πειράζει» για κάτι που μας πείραξε πραγματικά. Αυτό θα ήταν ψέμα και δεν αξίζει να λέμε ψέματα στον εαυτό μας. Η συγχώρεση είναι κάτι πολύ πιο τίμιο και λυτρωτικό. Είναι να πούμε «Έγινε ό,τι έγινε, με πλήγωσε, και τώρα το αφήνω να φύγει από μέσα μου, γιατί θέλω να ζήσω πιο ανάλαφρα».

Η συγχώρεση προϋποθέτει συμπόνια προς την ανθρώπινη αδυναμία του άλλου, αλλά σαφή όρια για να μην ξαναέρθει η προδοσία ή αδικία. Δεν θα σας πω πως η ουσιαστική συγχώρεση γίνεται σε μια νύχτα. Ούτε πως μια μέρα ξυπνάμε κι έχει φύγει το βάρος. Είναι μια σκοτεινή διαδρομή με σκαμπανεβάσματα. Θα υπάρχουν μέρες που θα νιώθουμε ελεύθεροι κι άλλες που η πληγή ξανανοίγει χωρίς προειδοποίηση. Αλλά κάθε φορά που επιλέγουμε να αφήσουμε το παρελθόν και να συγχωρήσουμε, κερδίζουμε κάτι πολύ πιο πολύτιμο. Τη νέα και πιο αυθεντική ζωή μας.

Και φυσικά, υπάρχει κι ένα άλλο πρόσωπο που συχνά ξεχνάμε να συγχωρήσουμε. Τον εαυτό μας. Για τα «Έπρεπε εκείνο και το άλλο», για τις φορές που φοβηθήκαμε, για τον χρόνο που πέρασε προσπαθώντας να γίνουμε κάποιοι που δεν ήμασταν.

Αν κάποιος αξίζει μια δεύτερη και τρίτη ευκαιρία, γεμάτη επιείκεια, τότε είναι σίγουρα ο εαυτός μας. Ας τον συγχωρήσουμε κι ας τον αγκαλιάσουμε λοιπόν όπως του αξίζει.