Ομολογώ

Ομολογώ
τρέμουν τα γόνατά μου
μονάχα με τη μικρούτσικη
πολύ μικρή ιδέα
πως μια μέρα
μπορεί να φύγεις.
Τρέμω
γιατί σου πέρασε ήδη
από το μυαλό.
Και κοιτάζοντας αργά
προς τα πίσω
ίσως προσπάθησες
κάποιες φορές να φύγεις
κι έβρισκα τρόπους
ξεψυχισμένη
πίσω να σε γυρίσω.
Τρέμω
κι αυτή τη σκέψη δεν ξέρω
πώς από μέσα μου να βγάλω.
Κι έρχεται ένα αγέρι ξαφνικά
και μου ταράζει
τα μαλλιά
τ΄ αέρινα φουστάνια που φορώ
τα όνειρα
-ελπίδες μου, μικρές μου καταιγίδες.
Μόνον αυτή τη σκέψη μου
την τυραννική
πως ίσως θα με αφήσεις,
το άτιμο αγέρι
με τίποτα δεν παίρνει.
Μου 'πες
αν φύγεις
θα είναι γιατί με αγάπησες πολύ.
Μου 'πες
μπορεί να γίνει κάτι
που ίσως σε γονατίσει.
Αναρωτήθηκα τόσες φορές...
Τι να 'ναι μάτια μου αυτό
που πίκρα στην ψυχή σου
τόση μπορεί να φέρει;
Λες να 'ναι οι σκέψεις σου;
Ίσως γιατί
μάτια με μάτια
δεν κοιταχτήκαμε ποτέ;
Χέρι με χέρι
τα όνειρα δεν αγγίξαμε;
Σώμα με σώμα
τη γλύκα του έρωτα
δεν χαρήκαμε;
Ομολογώ
ξανά
εδώ μπροστά σε όλους.
Σε αγαπώ πολύ
αγάπη μου!
Πώς θα βαδίζω
στα δύσκολα ετούτης της ζωής
ολότελα αν σε χάσω;
(8 Ιούλη, 34 βαθμοί υπό σκιάν - 40 βαθμοί υπό έρωτα)