Ποίημα

Και μου ’πες τότε

Δύο χέρια σχεδόν αγγίζονται πάνω σε ένα τραπέζι, δίπλα σε ένα αναμμένο κερί, σε χαμηλό φως.

Και μου 'πες τότε:
"Πονάει ψυχή μου.
Όχι γιατί δεν με αγαπάς.
Αντιθέτως.
Πονάει,
γιατί μου λες πως μ' αγαπάς"
Και 'γω σου λέω τώρα:
"Πονάει μάτια μου.
Όχι γιατί δεν με αγαπάς.
Αντιθέτως.
Πονάει,
γιατί μου λες πως μ' αγαπάς"
Υπάρχει ζωή δίχως αγάπη;
Κι αγάπη δίχως πόνο;
Πόνος δίχως χαρά;
Χαρά χωρίς τα μάτια σου
τις σκέψεις σου
τα όνειρα
τα λόγια τα γλυκά;
Αυτό δεν είναι ποίηση Είναι λόγια αγάπης.

Ελένη Ισπόγλου

Το κανάλι μου στο Viber

Για να μη χάνεις τα νέα μου.

Δωρεάν εγγραφή