Δίχως στιχάκι

Ύστερα από μισό χειμώνα
και δύο τρεις εαρινές στιγμές,
σε αγαπώ με αγάπη ακριβή,
ακριβοπληρωμένη
με αντίτιμο το δάκρυ σου,
που αγκάλιαζε αιθέρια
εκείνο το γλυκό κενό
ανάμεσα στα δυο μου στήθη.
Σε αγαπώ,
σε ένα σώμα
που κράζει το όνειρο να αγγίξει,
με μια καρδιά απείθαρχη
που σκίζει τούτον εδώ τον ουρανό,
απ' άκρη σ' άκρη
άκοπα τους ήλιους
και τις μοίρες καλύτερα να δω.
Ίσως,
σήμερα και να γεννήθηκα ξανά
από τη μάνα Αγάπη.
Με πρώτη ανάσα
του Έρωτα το φύσημα.
Αυτός πια
- θαρρώ -
είναι όλη η πνοή μου.